Hoe krijg je energie in een saai gesprek, over bijvoorbeeld rekenen?

← Terug naar overzicht -

Wooden AbacusSoms duurt het even voor een gesprek op gang komt, of beter gezegd voor er energie in een gesprek komt. Het kabbelt dan wat voort, maar is nog niet echt interessant. Totdat ineens iemand iets vanzelfsprekends in vraag durft te stellen. Tijdens een les vroeg een van de kinderen zich af waarom mensen eigenlijk ooit zijn gaan rekenen. Daar werden bedaard wat ideeën over uitgewisseld.

Thomas: ‘Misschien omdat als je een brood ruilt of zo dan wil je weten of dat wel eerlijk is.’

Vera: ‘Als je je geld gaat tellen dan wil je weten of je iets kan kopen.’

En zo werden er nog wat ideeën geopperd. Iedereen deed wel braaf mee, maar was wel een beetje futloos. Tot Tom zei: ‘Waarom moeten we eigenlijk op school rekenen. Dat hoeft van mij niet.’ Daar werd iedereen wel wakker van. Alle kinderen gingen wat rechter op zitten.

Anna: ‘Nou, om te tellen. Het is handig als je bijvoorbeeld een bos wil planten en je wil 36 bomen planten in dat bos, dan doe je 6×6. Dat ziet er dan mooi uit. Dan moet je wel kunnen rekenen.’

Tom: ‘Wat maakt het nou uit of er een boom meer of minder is.’

Eris: ‘Nou als je in een flat naar de 21e verdieping moet dan moet je wel kunnen tellen hoeveel je er omhoog bent.’

Tom: ‘Daarvoor hoef je toch niet van die moeilijke sommen te doen.’

Anna: ‘Die zijn misschien handig voor later en je een baan hebt en je een budget moet uitrekenen voor de bouw van een gebouw, wat alle materialen kosten.’

Rekenmachine

Tom: ‘Dan pak je toch een rekenmachine.’

Eris: ‘Je moet wel snappen wat voor som je moet maken en iemand moet die rekenmachine maken en weten hoeveel het is. Misschien vind je het niet leuk om te doen maar je wilt wel geld krijgen maar dat krijg je pas als je moeilijke sommen uitrekent.’

Tom: ‘Dan ga je op school leren hoe je met een rekenmachine om moet gaan.’

Jasmijn: ‘Dat weet je eigenlijk niet eens wat rekenen is want dan heb je het nog nooit gedaan. Dan weet je ook niet wat 1+1 is.’

Tom: ‘Dan druk je dat toch in en dan weet je het antwoord.’

Jasmijn: ‘Maar als je niet kan rekenen en je drukt per ongeluk 1+2 in en dan zie je 3 dan denk je dat het klopt.’

Eris: ‘Dan verdien je dus echt geen 100 euro om je rekenmachine te kopen.’

Roeland: ‘Ja, en die 100 euro moet je eerst ook tellen.’

Jasmijn: ‘Dus kortom je moet kunnen rekenen.’

Knap redeneerwerk van Jasmijn. Maar Tom was misschien wel het meest filosofisch bezig. Hij durfde het vanzelfsprekende in vraag te stellen. En dat is precies wat filosofen doen. Pas als iemand dat doet, komt een gesprek echt op gang. Het mooiste is als een van de kinderen dit veroorzaakt. Maar als gespreksleider kun je natuurlijk ook een boute uitspraak in de groep gooien. Als je verontwaardiging weet te creëren, gebeurt er vaak meer.

Tip: tekenopdracht

Na de ‘bewijsvoering’ van Jasmijn filosofeerden we verder over het begrip ontelbaar. Een leuke opdracht die je na zo’n gesprek kunt geven is: teken iets wat ontelbaar is. In deze video zie je wat voorbeelden van tekeningen van kinderen.


Geplaatst op 23 april 2012 in Inspiratieblog

Zet kinderen aan het denken! Schrijf je snel in voor het gratis kennismakingspakket.



Schrijf hier je reactie op dit bericht.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *